Zomaar een dagje joy met Joy

Toen ik een paar maanden geleden een stukje las in het schnauzerblad over de aanschaf van een jonge pup in een gezin en de tragische afloop ervan, dacht ik hoe fijn onze Joy en met haar ongetwijfeld, gelukkig vele anderen, het fantastisch getroffen hebben in hun leventje. Wij met hun en zij met ons. Vandaar dit dagje met Joy. (Ijoy-Ellen van de Oldert) Nu anderhalf jaar oud. De dag begint s’ochtends rond een uur of acht met een op haar rug liggende, kwispelende Joy in de mand. In de gang, onderaan de trap.Daar krijgt zij haar eerste knuffelbeurt van de baas. Wordt vervolgens opgetild ( pfff nu 16,5 kilo) en gaat mee op de ronde door het huis. Gordijnen open, radio , verwarming, licht aan enz. Toen ze klein was, gebeurde dit vanuit de bench. Maar Joy weet niet, dat ze gegroeid is, dus deze gewoonte gaat “gewoon”door.Na het verwijderen van een boterham en een baard van de dag ervoor, neemt de baas haar mee. Het eerste sociale rondje van die dag. Van alles en iedereen komen ze daarbij tegen. Mensen, paarden, honden, schapen en ganzen ( waar ze trouwens met een boog om heen loopt, nadat ze in haar achterste gebeten is door een van hun). Heerlijk bijkletsen ( de baas) en ruiken ( Joy). Weer thuis doet Joy erg haar best in het huishouden. Stofdoeken en dweilen zijn hierbij favoriet. Ook in de tuin is ze bijzonder hulpvaardig. Ze zit overal met haar neus bovenop. Trouwens best lastig met het knippen van de graskantjes. Boodschappen doen is helemaal het einde.

Elke vrijdag gaat ze mee naar de markt, al vanaf de eerste week, dat ze bij ons kwam. De kraam van de groenteboer is leuk, maar die van de visboer is niet te overtreffen. Ze dringt zich tussen de mensen in en gaat tegen de toonbank aan staan en blijft dan keurig ( lees fanatiek) wachten op een stukje kibbeling. Uiteraard krijgt ze dat dan. En óók de nodige aandacht van de mensen erom heen.”Wat leuk, een echte schnauzer én met een staart ” hoor je dan. Rond een uur of vier zijn we weer toe aan een gezellige wandeling. Meestal gaan dan allebei de baasjes mee. Daar genieten we alle drie van. Helemaal nu Joy echt veel beter luistert en keurig naar ons toekomt, als ze met andere honden een ontmoeting heeft. Dat was eerder nog wel heel anders. Ze smeerde hem geregeld en wij maar achter onze puber aanhollen , zuchtend dat wij beter geraniums hadden kunnen aanschaffen ipv een pup. En tussen alle activiteiten door, ligt ze heerlijk in de tuin te wachten of er een van haar vriendjes langskomt. Hond en baasje stoppen dan bij het hek, waar zij tegenaan staat met haar prachtige ‘tekenfilm’ koppie met die ook zo prachtige schnauzerogen. Hele gesprekken worden gevoerd met, of liever,tegen Joy. Mensen zijn gewoon verliefd op haar. Schitterend toch! (Wat een zelfverheerlijking van “ons” ras, maar tegen een medeliefhebber cq medegebruiker, durf ik dit wel te schrijven!) En wij, wij blijven lachend uit het zicht.

Zo gaat de dag om voor je het weet. Genietend van elkaar! Weer een heerlijk dagje Joy.

Trudy van der Veen

Fleur en cursus

Sommige Schnauzervrienden kennen mij vast wel van een website foto.

Schnauzervrienden zeggen weleens : Eens een Schnauzer altijd een Schnauzer. Met deze stelling zijn mijn baasjes het roerend eens. Ze smelten voor mijn smekende ogen, tenminste mijn baas, de bazin niet. Maar met de bazin zit ik ook op cursus goedgedrag. Ha, ha laat mij niet lachen -goedgedrag! Toen ik ongeveer 5 maanden oud was ben ik samen met mijn bazin naar de cursus Elementaire Gehoorzaamheid A geweest. Puppy cursus had ze overgeslagen, ze vond dat ik aardig goed gesocialiseerd was. Nu de eerste paar lessen heb ik haar laten zweten hoor!! Met vooruit marcheren liep ik de eerste paar lessen op 2 achterpoten (benen) , dat is opzicht al een kunst. Maar nee hoor,het moest netjes gebeuren! Daarna onder het lopen opeens ZIT. Zit op bevel, wat is dat nu weer? Ben toch lief loop toch! Maar och, in de loop der weken kreeg ik het door. Iedere keer als ik een oefening op bevel goed deed, kreeg ik iets lekkers. Lekker was het, vooral als je met een lege maag naar les gaat. Ik werd van die lessen ik best moe, maar mijn bazin ook hoor. Ze is een beetje ongeduldig. Maar ook zij kreeg op een gegeven moment door, dat met geduld en lief zijn veel bereikt kan worden. Eindelijk na 5 maanden mocht ik met de groep examen doen. Eigenlijk had ik 4 maanden les gehad. Mijn baasjes waren 5 weken lang er tussen uit gepiept.

Examen Elementaire Gehoorzaamheid A.

’S morgens toen HET de dag was en ik mijn “kunstjes” mocht vertonen. Werd ik heel lang uitgelaten en lief dat ze voor mij waren. Maar ja dat mag ook wel als je iets moet presteren. Ik vond het leuk om te laten zien wat ik geleerd had, mijn bazin ook. Maar op een gegeven moment toen wij met de andere honden en begeleiders aan het wachten waren werd mijn bazin toch een ietsje pietsje nerveus. Niemand wist dat, maar ik wel: Ze doet of ze niet nerveus is, maar is het wel en daar krijg ik nu de kriebels van. Maar goed, wij waren aan de beurt: Volgen aan de lijn ging prima. Het bevel zit ,ach dat was een makkie. Maar toen…kreeg ik het bevel AF! Iedereen weet toch dat dit in een hondenbelevenis een vervelend bevel is! AF liggen in het natte gras in de regen en daarna in een draf naar haar toe rennen. Toen dacht ik: leuke vogeltjes zie ik daar in de verte. Tja… dat kost puntjes. Desalniettemin zijn we samen geslaagd..

En vandaag vier en een halve maand later hebben we samen het diploma B gehaald. Het los volgen ging best goed, zo ook door de groep en de zit en sta oefening. Maar wederom dacht ik ……“ik doe wat ik moet doen en vraag mij niet waarom” Wie wil er nu een kwartier lang in de houding AF liggen? Ik niet! Mijn bazin die overigens best lief is, had namens alle hondenbegeleiders, voor de keurmeester en trainer lekkere tompouces met daarop een afbeelding van de vereniging, meegenomen .

Zou dit gewerkt hebben……?

Groetjes Fleur v/d Oldert.