Met Zorro naar de schnauzerclubmatch

6 oktober met Zorro naar de clubmatch in Wijchen geweest. Het was een lange dag, maar het was het waard. Bij aankomst vond Zorro het allemaal heel leuk, veel hondjes en mensen, op beiden is hij gek. Gekeken in welke ring wij mochten showen en daar aangekomen troffen we gelijk Tjeu en Jeanne die ook kwamen showen met moeder Xandera en zus Zendaya. Toen we uiteindelijk aan de beurt waren was waren we (ik in ieder geval) best zenuwachtig, was toch de eerste echte show die we liepen. Toen Zorro vier maand oud was hadden we in Zwolle gelopen, maar dat was niet te vergelijken, zoals op het juryrapport ook stond, 4 maanden oude baby, ziet er goed uit.Nu is Zorro al een behoorlijk volwassen hond aan het worden en moest hij toch echt wel wat laten zien! Daarvoor hebben we ook al veel geoefend, ringtrainingen gevolgd enz. Eindelijke mochten we de ring in, de jeugdklasse. En Zorro deed het geweldig, wat ook werd beloond met een 1 Uitmuntend! Ook Xandera en Zedaya haalden een 1 Uitmuntend! Dit was voor iedereen een mooie dag. Dit maakte het lange wachten toch wel een beetje goed. En zo’n uitslag smaakt naar meer, dus maar eens kijken welke show de volgende wordt. Na een lange en vermoeiende dag gingen we weer huiswaarts met een mooi juryrapport.

Zorro in de ring

Xsara Wietske Réfa van de Oldert

Bij ons voor het huis is een weg. Dan een strook groen. Fietspad. Even oversteken en ik ben in het bos. Dat heeft voordelen zo’n grote voortuin. Het nadeel is, honden mogen niet los. Op het fietspad bij ons voor rijden ze vaak zo hard, ze rijden je zo van de sokken. Hilarisch was het toen ik net uit het bos kwam en stond te wachten op de groenstrook.Er liepen twee wandelaars, een man en een vrouw, toen een wielrenner voorbij reeste. De man schrok en riep’ kun je niet bellen!’ De wielrenner draaide zich in zijn vaart om en brulde terug ‘ ik heb je nummer nie…!’De mascara hing onder aan mijn kin van het lachen. En ja, ik had Réfa uitgelaten. En ja, ik had haar los laten lopen. Ik neem mijn verantwoording. Dat kan nu omdat ze ontzettend goed luistert. In het bos is een speciaal mountainbike pad. Er is een speciaal ruiterpad.Een rustgebied voor het wild. Maar helemaal niks om je hond eens lekker te laten rennen en snuffelen. Nu kleur ik meestal binnen de lijntjes. Toch in dit geval niet. Réfa is nooit ver bij mij vandaan. Mijn hondenfluit heb ik bij en farmfoodtrainers. Daar danst ze de samba voor als ze dat zou kunnen. De fluit gebruik ik nooit meer, niet nodig. Natuurlijk ik houd haar in de gaten. Maar zij mij ook en dat gaat prima!  Toch was ik bijna de pisang. De boswachter kende ik wel. En hij mij en Reef. Ik had al eens met hem staan praten toen Réfa nog heel jong was. Dit was een BOA. Een hulpboswachter met veel poeha. Hij remde piepend achter mij op het zandpad. Draaide zijn raam naar beneden. Of ik wel wist dat honden niet los mochten. Ik liet hem de lange lijn zien die ik altijd bij heb. Vanuit zijn hoge jeep keek hij mij vorsend aan. Van wat ik ook zei, kwam niks binnen. Aanlijnen! Zo niet negentig euro. Réfa liep braaf met mij mee en met de dampen in kwam ik thuis. Jan moest lachen en zei ‘waarom ga je niet naar de leidingstraat, daar mogen honden los.’  ‘Waarom jij niet?’ ik niet, lopen veertig van die mafkezen die daar allemaal hun hond uitlaten’. Ben je er dan al eens geweest?’ ‘Nee en dat doe ik niet ook.’ ‘Hoe weet jij dat dan?’ ‘Ik kom er toch langs rijden!’ De leidingstraat is een stuk verder bij ons op de Huijbergsebaan. Langs de weg zijn twee grote stukken open veld. Je hebt er wel de ruimte. Negentig euro is toch veel geld. Ik besloot de gok te wagen. Samen met Reef op pad. Na twintig minuten waren we op de plaats van bestemming. Toch wat anders dan gewoon oversteken. We liepen het smalle pad in en ik liet haar los. Ik kon ver kijken, het is een open stuk. Na een paar minuten kwam ik twee vrouwen tegen.  Ze waren druk in gesprek. Passeerde mij, maar zagen me niet. Ik zag ook geen honden. Gek. Ik liep nog een stuk verder, maar niet op mijn gemak, toen ik hard hoorde vloeken.

Een donkere mannen stem. Een stuk verder op het pad stond een man. Ik keek wat verder en zag een grote zwarte hond met een grote tak stoeien.  VERDOMME VERDOMME!!! KOM HIER!!! Nou écht niet.Hij kwam mijn kant uit en gegaarde naar mij dat ik moest komen. Réfa was naar de hond gelopen en dat ging goed. Ze waren aan het spelen. WAT MAAK JIJ ME NOU MET DIE ROT HOND VAN JE!!! Verbaast stond ik stil. ‘Wat bedoel je?’ IK PROBEER DIE VAN MIJ TE ROEPEN EN JIJ LAAT JE HOND LOS! ‘Heet hij Verdomme dan?’ ‘Hoezo trut wil je leuk doen?’ ‘Hier mag ik mijn hond los laten, dat die van jou niet luistert is mijn schuld niet.’ ‘Ik moet gaan werken mafkees, jij niet zeker, lekker thuis de hele dag hé.’ Ik stond ondertussen te trillen. ‘Ik wil je wel proberen te helpen.’ ‘Oh ja,hoe denk je dat te doen???’ ‘Ik roep mijn hond en dan komt die van jou wel mee.’ ‘Zo, denk je dat?’ ‘Valt te proberen.’ Mijn rode jack zie je van ver. Réfa kent het precies. Vooral als mijn linkerarm omhoog gaat. En dat deed ik. ‘Réfa!’Als een speer kwam ze naar me toe en bracht haar nieuwe vriend mee. Verbaast keek de man mij aan. En keek toen naar beneden. Ik gaf de honden hun beloning. Het trillen was opgehouden bij mij. Hij lijnde zijn hond aan. Ging recht staan.  Keek mij nog steeds niet aan. Hij greep naar de achterkant van zijn spijkerbroek. Pakte zijn portemonnee. Een briefje van vijf euro. Hij stak het mij toe, verbaast pakte ik het aan. Getver het was nog warm. En gaf het hem gelijk terug. ‘Hoeft niet hoor, koop maar iets lekkers voor Verdomme.’ ‘En wat meer tijd en moeite, je ziet het het werkt.’ ‘Sorry, echt sorry.’‘Dag.’ Zei ik. Réf had ik aangelijnd. We liepen terug naar huis. Toen Jan thuis kwam vroeg ik hem om te zorgen of er altijd negentig euro in huis kon zijn. ‘Hoezo?’ Ik keek hem aan.

José Goense

Oldertjesdag 2019

OLDERTJESDAG 2019

Wat hebben we weer genoten van onze jaarlijkse Oldertjesdag. Dit jaar met de nestjes van Penny Y nest, Xandera Z nest en Wietske de A nest. Van een kleine pup naar een volwassen middenslag schnauzer. En ook weer allemaal verschillend. Ik denk voor onze gasten ook erg leuk om de verhalen te horen van broertje/zusje van hun schnauzer. Wel elk jaar weer jammer door de drukte dat we maar eventjes met iedereen persoonlijk een praatje kunnen maken. Dit jaar hadden we een foto wanndeltocht uit gezet. jammer van het regenbuitje onderweg. Maar al bij al viel het wel mee met het weer. De fototocht bleek moeilijker als verwacht. Houden we de volgende keer rekening mee. Ook hebben een paar groepen wat kilometers meer gelopen omdat ze de weg kwijt waren. Maar gelukkig kwam iedereen uiteindelijk bij de rustpauze weer uit. We willen graag Gerrit weer bedanken voor het mee helpen om de tocht uit te zetten. Willemien voor het helpen de hele dag, Bianca voor de heerlijk eigen gebakken cake. En natuurlijk Matjeu en Chantal voor het heerlijke eten.Het smaakte voortreffelijk. Ook onze gasten met al die Oldertjes schnauzers hartelijk bedankt dat jullie er waren. Het was top!!! . Onder de foto`s van De oldertjesdag 2019 is het verhaal van Silvia te lezen over haar ervaringen van deze dag. Bedankt hiervoor.

Oldertjesdag 2019

Afgelopen zaterdag was het zover, de Oldertjesdag 2019. Voor ons en Zorro de eerste keer weer terug in Brabant. We gingen al vroeg op weg vanwege de afstand, Drenthe-Brabant, we hadden er zin in! De ontvangst was goed, een heerlijk bakje koffie met zelfgebakken cake. Ook aan alle Schnauzers was gedacht, zij kregen ook een heerlijk koekje. Zorro had bijna geen tijd om een koekje te eten, hij had het veel te druk met alle andere Schnauzers. Zorro kon het goed vinden met zijn zusje Zendaya en die mocht de tocht ook met ons meewandelen. Daarna werden we in groepjes ingedeeld om een puzzeltocht te lopen. We kregen het eerste deel van de route mee, met foto’s die we onderweg tegen zouden komen en een aantal vragen. Wij zijn onderweg een keer verkeerd gelopen en kwamen al in het tweede deel van de route terecht. Nou ja, hadden we die vragen ook maar vast beantwoordt. ;-). Uiteindelijke hebben we de rustpost toch gevonden, daarna moesten we langs het water teruglopen, ojee, daar waren we ook al geweest. Hoorde eigenlijk ook bij deel twee. Zorro vond het allemaal prima, heerlijk wandelen met allemaal Schnauzers om hem heen, een groot feest! Bij de rustplaats werden we weer goed verzorgd met een hapje en een drankje. Na ontvangst van het tweede deel van de route werd de tocht weer vervolgd. Bij aankomst bij de kennel stond er een heerlijke maaltijd op ons te wachten. Daarna werden de groepsfoto’s gemaakt van alle nesten en natuurlijk met zijn allen. Zorro ging ook nog even op de foto met Ivar, zijn vader en Xandera, zijn moeder. De prijsuitreiking volgde, wij werden vierde, maar volgens mij hadden we gezien de afstand die we gelopen hebben wel eerste mogen worden. 11, 5 km doordat we een stuk extra hadden gelopen. ( wil niet gelijk zeggen dat we verdwaald waren J). Maar dat mocht de pret niet drukken.

Tjeu en Jeanne en alle anderen die mee hebben geholpen bedankt voor de gezellige goed verzorgde dag!
Moe maar voldaan vertrokken we weer richting Drenthe!