Yndy voor de eerste keer op vakantie

Hallo allemaal,

Hier weer een bericht van Indy.Wat ik nu toch allemaal meegemaakt heb, mijn baas zegt dat ik op “vakantie” ben geweest.Het begon allemaal erg spannend: er kwam een huisje op wielen op de oprit. Daar werd, onder mijn toeziend oog, van alles in gelegd. Ook mijn mand en speeltjes gingen er in. Op een ochtend was het zover, ik moest in de auto en dat heeeel lang. De hele dag kon ik heerlijk slapen. Dat vond ik geweldig. Na een reis van anderhalve dag waren wij bij onze nieuwe woonplek. De eerste dagen vond ik het maar vreemd. Allemaal mensen die vlak langs ons huis liepen. Die heb ik met luid blaffen laten weten dat dit natuurlijk helemaal niet de bedoeling was. Niet in de buurt komen. Mijn baasje probeerde me te leren dat die mensen daar mochten zijn maar ik vond dat heel moeilijk. Dit was toch onze plek! Na de eerste week heb ik het maar een beetje opgegeven, wat kunnen die mensen slecht luisteren zeg! Niemand deed wat ik wilde. Wij gingen wel vaak naar het meertje, dat vond ik heerlijk. Lekker spelen in het water. Met slapen overdag had ik veel moeite, natuurlijk moest IK alles in de gaten houden want mijn baasjes zaten te lezen en letten nergens op. Na een paar dagen was ik zo moe dat mijn ogen dichtvielen als ze iets tegen me vertelden. Opeens moest ik nu twee keer per dag met een van mijn baasjes in de caravan. Daar was niets te beleven dus ging ik maar slapen. Daar knapte ik wel van op.

Na twee weken gingen we weer terug naar mijn eerste thuis en had ik mijn eerste vakantie gehad. Op naar de volgende😁

Een poot van Indy 🐾

Chiel vertelt

Over grote mannenplasjes enzo…

Het leven van een pup gaat echt niet altijd over rozen.  De wereld is zoooo groot en die moet je op die kleine pootjes maar weten te ontdekken. Een nieuw thuis, nieuwe mensenfamilie en nieuwe omgeving het was best overweldigend maar inmiddels ben ik gewend en ben ik een groot blij ei aan het worden. Ow had ik me nog niet voorgesteld? Mijn naam is Chiel bijna 5 mnd oud! 
Ik mag met mijn nieuwe baasje mee naar het werk. Ze is fysiotherapeut. Daar waar ik eigenlijk ben aangenomen als gezinsknuffel en erfbewaker heb ik er nog een derde taak bij namelijk die van therapiehond! Ik word vaak verwend door mensen die langskomen, een kluifje, een speeltje, mijn baas wordt bijna jaloers op al die attenties ;.) Ik ben heel rustig als ik op de praktijk ben maar eenmaal tussen de middag in het bos ga ik helemaal los. Lekker rennen en spelen met andere honden ik vind het fantastisch. Toch blijft mijn baas tot op heden het allerleukste in het bos en dus luister ik als ze me roept en dan is ze een partij trots!  In de middag ga ik dan weer heerlijk slapen tot ik eind van de dag met de kinderen mag spelen, wie wie uitlaat is dan altijd een beetje de vraag maar leuk is het wel!
Zwemmen is een grote hobby van me, als kleine pup van ongeveer 3 mnd oud viel ik per ongeluk over een speelmaatje heen en duikelde ik zo het water in… dat was tof! Sindsdien ben ik een waterrat en is geen plas of vijver meer veilig.  

En groot nieuws: sinds vandaag ben ik een grote man! 
Ik kan mijn poot optillen om te plassen en dat is stoer!

Hondenpoot van een stoere grote man, 

Chiel

Co vertelt over zijn eerste weken bij zijn nieuwe baad

16-06-20…… Wist ik veel dat die datum mijn leven compleet overhoop haalde.
Nadat ‘s morgens mijn broer Crembo vertrok kwam er ineens nog iemand die ik niet kende. Hij was wel leuk, speelde wat met mij en kreeg af en toe een snoepje van hem. Hij sprak wat met mijn huidige baasjes Jeanne en Tjeu en plots….. moest ik met die man mee in zijn wagen. Heb wel wat traantjes gelaten, -dacht aan mijn vriendje Stan- maar viel na 10 min pardoes in slaap. Na een rit van 2 uurtjes kwam ik aan op mijn nieuwe woonplaats. Echt leuk, een tuin om in te ravotten, de zoon van mijn baasje waar ik voetbal mee speelde, kippen…. en kennis gemaakt met mijn buur, Roos genaamd, een Jack Russel.‘s Avonds een kleine wandeling gemaakt maar dat was wel op mijn tempo. 20, 30 meter lopen aan de leiband en dan op mijn poep zitten om alles te observeren, en riep mijn baasje, kom Co…..pffff, ik zal wel op mijn tempo gaan, en moet m’n baasje 5 min wachten, dan is het maar zo! Ben wel een schnauzer en heb soms mijn eigen willetje, mijn vertrouwen krijg je niet zomaar, maar heb je eens mijn vertrouwen dan doe ik alles voor je! Thuisgekomen en in mijn bench gekropen, en direct in slaap gevallen. ‘s Anderendaags om 7 uur wakker geworden en…… niemand te zien! Heb eens goed geblaft en direct was mijn baasje daar om me in de tuin te laten voor mijn plasje, kreeg er nog een snoepje bovenop, heb ik hem al goed gedresseerd!!!
Na mijn ontbijt… korreltjes… een wandeling in het bos en eerlijk gezegd dat ging veel beter dan gisterenavond, er waren veel minder prikkels om me heen en was meer relaxed dan gisterenavond. Na een paar dagen moest ik van m’n baasje naar de dierenkliniek, niet dat ik me ziek voelde, integendeel, voel me super maar moest even op controle, Tjeu had dat ook eens gezegd. Daar aangekomen ben ik even onderzocht en…. natuurlijk in blakende gezondheid! De dierenarts was blij en verrast om nog eens een middenslagschnauzer te zien en zei dat ik een prachtexemplaar was. Ze wou echt weten vanwaar ik kwam…dus Jeanne, Tjeu en Stan…. dikke poot….en voor ik het vergeet, m’n baasje heeft onder zijn voeten gekregen omdat hij met mij teveel wandelde, puppy’s tot 6 maand mogen maar een half uurtje aan de leiband en niet langer, of 2 keer een kwartiertje en dit voor mijn gewrichten, in de tuin ravotten kan echter geen kwaad, maar een half uur aan de leiband op de straat is ook niet goed voor de kussentjes van mijn pootjes. Voila, nu weet hij waarom hij mij soms moet dragen!
Nu zijn we reeds enkele dagen verder en het gaat hier alle dagen beter, gestart met de puppytraining door mijn baasje. Zitten en liggen gaat al prima, maar soms moet ik blijven liggen en gaat mijn baasje weg… euhhh, snap dat nog echt niet goed. Waarom moet ik blijven liggen en gaat hij weg? Ook alle dagen training aan de leiband in de tuin en dat werpt wel zijn vruchten af als ik ‘s morgens en ‘s avonds ga wandelen. En heb ik soms geen zin, dan gaat mijn baasje er ook bij zitten en roept hij mij, dan kom ik natuurlijk want krijg dan een snoepje. Mijn baasje valt echt wel mee, ik word alleen maar beloond en niet gestraft, alhoewel… heb gisterenavond aan de poten van de salontafel gebeten en aan zijn stem te horen was hij niet happy, nu ja, ik weet nu dat dit niet mag…Mijn baasje en ik worden steeds meer 2 handen op één buik, hij heeft me verteld dat iedereen in zijn leven 1 slechte eigenschap mag hebben, nu, in mijn geval heb ik rap gekozen en mag nu met hem ‘s avonds in de canapé liggen, heerlijk, lig dan op zijn dikke buik of op zijn schouder en als hij te lang tv kijkt, dan knabbel ik gewoon even aan zijn oren en dan breekt er weer een speelkwartiertje aan. Wij als honden vragen echt niet veel, wat aandacht, iemand die me leiding geeft, en natuurlijk wat liefde, geef je me dat… dan ben ik er altijd voor je. En wat mijn speeltjes betreft, dat hoeft heus niet duur te zijn, geef me maar een stuk touw, een handdoek, een tak van een boom en….. een paar strandsloefen…. Vandaag even op bezoek geweest bij de ouders van mijn baasje, pfff.. echt saai…na een paar uur thuisgekomen en kon me echt niet meer inhouden, lopen, spelen, canapé in en uit, zelfs mijn baasje had niets te zeggen maar wat vond ik het leuk om even alle spieren los te gooien, mijn baasje moest er zelf mee lachen. Bijna alle dagen valt er wel iets te beleven, onlangs op bezoek geweest bij Zita, een pointer, de hond van mijn baasje zijn zus. Kan dat beest lopen zeg, en poten…. ze zijn groter dan mezelf! Maar Roos blijft toch echt mijn vriendinnetje, ‘s avonds met mijn baasje in de tuin wat trainen, maar komt Roos even piepen aan de afsluiting dan ben ik weg en mijn baasje mag roepen maar ja…. Roos is veel interessanter en jongens blijven jongens he. Alle dagen gaan we nu ‘s morgens wandelen in het bos, ik ben het al echt gewoon en duurt het soms te lang eer we vertrekken dan neem ik toch gewoon zelf de leiband! Regelmatig komen we ook andere wandelaars tegen en die zeggen allemaal dat ik echt een mooie hond ben, en als het mag dan speel ik ook even met die andere honden, ben dus echt wel een sociaal beestje maar dat heeft dan te maken met mijn eerste 15 weken in Nederland!!
Alhoewel ik elke avond in de bench moet slapen mocht ik ook eens een kwartiertje alleen in huis blijven overdag en niet in de bench. Denk dat dit eens een test was wat ik zou doen alleen in huis, en raad eens…. heb helemaal geen deugnieterij uitgehaald.
‘s Anderendaags eens een half uur en… tja… had ik toch wel een pak printerpapier gevonden zeker, heb me eens goed uitgeleefd met als gevolg…. de keuken en de woonkamer onder het papier, kwam mijn baasje thuis en…. keek eens bedenkelijk naar mij, heb een standje gekregen…. maar heb hem wel geholpen om alles op te ruimen. Hebben wij ons geamuseerd zeg! Weet je Jeanne, Tjeu en Stan, jullie zullen je soms wel afvragen hoe het eigenlijk gaat met mij maar eerlijk gezegd, ik voel me hier al echt thuis.

3 dikke poten,
Vele groetjes, Co

Penny verteld

 

 

 

 

 

Voor degene die met niet meer herkennen, Ik ben Penny 8 jaar oud, dochter van Ellen. Ik kom van Jeanne en Tjeu naar Marian en Els toe september 2019, ik heb het zo naar mijn zin, moet er zelfs om lachen ze slepen mee in een fietskar voor een ritje van 60 km in zon en een stortbui, ik gaf er niet om zat lekker hoog en droog.

’s Morgens mag ik altijd mee naar het veld konijntjes zoeken , daar wordt je zo moe van, laatst moest ik nog oppassen op een pup, op mijn leeftijd laat me toch lekker liggen.

 

 

 

 

 

 

Vele Groetjes uit Zeeland,

Penny

 

Réfa en laat ze maar lachen!

Zo diep gelukkig dat ik me voelde toen Jan zei ‘we doen het.’ Wat betekende dat we weer een pup zouden nemen. En dan eindelijk een Schnauzer!  Natuurlijk vertelde ik het aan iedereen die het maar horen wilde. En degene die het geen hol interesseerde kwamen het ook te weten.  En dan komen de commentaren. De één was blij voor mij.Anderen vonden het nogal wat. ‘Waar begin je nog aan.’ ‘ Kun je weer weken stront en plas lopen ruimen.’EEN SCHNAUZER, NIET DOEN, luisteren niet.’Een Schnauzer luistert maar naar één baas hoor! Ze zei het niet één keer, maar ze bleef het zeggen totdat ik er genoeg van had. Ze was de vrouw van mijn eerste werkgever en een echte vriendin.Samen met haar man gaan wij al 52 jaar met elkaar om. Dat is niet niks. En zij hadden tenslotte Knatch gehad. Jawel een Schnauzer.  Toen was ik er al verliefd op geworden. Door omstandigheden was het er nooit eerder van gekomen. Ik liet me zeker niet tegen houden van al het commentaar. En bleef op mijn roze wolk zitten. Zeker toen ik wist dat wij één week later naar pups mochten komen kijken, bij de fam. Van Ansem. Kennel van de Oldert. De pups waren toen tien dagen oud.En prachtige stevige pups! We kregen beschuit met muisjes en wat ik nog nooit heb durven zeggen doe ik nu. Ik heb valse kiezen en echt vals want als het even kan wipt het frame omhoog om er iets onder te laten schieten. Krijg het er dan maar onderuit zonder het uit te doen of een gek gezicht te trekken, gaat niet.Het overkwam mij gisteravond toen ik aardbeien zat te eten.Korreltje eronder. Ik moest lachen en zo zweefde mijn gedachten terug.De beschuit met muisjes. Natuurlijk schoot er iets onder mijn ‘valse’ kiezen. Ik heb de beschuit helemaal opgegeten. En heb nog nooit zo’n grote blaar in mijn mond gehad.  Na dik acht weken konden wij Réfa gaan halen. Zo blij als een kind.Toen ze voor het eerst zonder dat ik dat gezegd had ging zitten. Had ik het niet meer. De mascara rolde over mijn wangen. Plat op dat kleine kontje en de pootjes omhoog. Toen kon het al helemaal niet meer stuk! Door de goede zorgen van de fam. Van Ansem was Réfa al goed gesocialiseerd.Haar behoefte deed ze al op een krant. Thuis hadden Jan en ik afgesproken: niet bedelen, niet op de bank en niet op bed. Na twee dagen was Reef helemaal zuiver. Geen drol of plas meer gevonden. Maar ik heb het geweten. 10 tot 15 keer droeg ik haar naar buiten, steeds in hetzelfde stuk van de tuin. Riep drie keer hoera en goed zo en braaaaaaf!!! Als ze wat had gedaan. Mijn achterbuurvrouw en vriendin Anja samen met haar man hadden de grootste lol als ze mij zo bezig hoorde. Laat ze maar lachen. Het springen. Niet iedereen vind dat prettig. Dus riep is steeds als er bezoek kwam: ‘laag,laaaaag, laag.’ Even begroeten mocht en nog steeds. Ze hoort bij het gezin. Iedereen lachte mij uit. ‘Ja hoor, laag.’ Laat ze maar lachen. Bij het oversteken gaf ik haar twee commando’s zo klein als ze was. Stop. Zit. Ik legde mijn hand onder haar kontje en drukte zacht op haar borst. Ging vanzelf. Maar ze moesten wel lachen. Na de weg overgestoken te zijn komt er een fietspad. ‘Stop. Zit. Fietsers, goed kijken, oké! Ik ben wat uitgelachen met mijn ritueel. Maar ik ben vol blijven houden. Laat ze maar lachen. 
Réfa is 4 mei 3 jaar geworden. En ja, ze bedelt en ze krijgt. Alleen van Jan. Per de poes aan één kant van zijn sok en Reef aan de andere kant. En ja, ze mag op de bank. En ja, ze ligt ook op bed. Ik lach er om en vind het prima. Maar om mij wordt niet meer gelachen. Want als we gaan oversteken gaat ze al zitten. Bij het fietspad voordat we het bos ingaan gaat ze zitten.  Komt er ineens een mountainbiker uit het pad, zit ze  al. Vorige week draaide er één zich om. ‘Nog nooit meegemaakt, dankjewel.’ En hij fietste met hele kuiten en geen gescheurde broek verder. Jan was al eens verbaasd thuis gekomen. ‘Ze gaat uit zichzelf zitten!’ Goed hé! Ik heb ze laten lachen. Gisteren in het bos draaide een fietser zich om en riep heel hard: ‘ik wil er ook zo één!’ En ik riep terug: ‘gaat niet is er maar één van!’ Maar het leukste vond ik toen mijn ‘oude’ baas met zijn vrouw, inmiddels Jos en Gaby bij ons waren.  Och José, wat een leuke hond!’ ‘Wat luistert ze goed.’ ‘Ja Jos even begroeten mag, ze hoort bij het gezin, maar dan klaar.’   ‘Niet iedereen vindt het even prettig als ze zo tegen je opspringen. Réfa was rustig in haar mand gaan liggen. Jos draaide zich om en riep haar. ‘Kom nog eens lieverd!’ ‘Nee Jos.’ ‘Hoezo nee, dat mag toch wel?’ ‘Liever niet, ze heeft jullie begroet en Gabby vindt het niet prettig.’ ‘En weet je, dan moet ik Réfa gaan corrigeren terwijl ze dat niet verdiend. Ze doet het goed.’ Verwonderd keek Jos mij aan. ‘Ja, je hebt gelijk.’ Weet je het is een Schnauzer met het karakter van een New Foundlander.’ Nee Jos, het is een echte Schnauzer met een echt Schnauzer karakter, alleen de mensen moeten dat leren snappen. Gabby lachte ‘Nou jij weer Jos!’Reef keek me met voldoening in haar ogen aan. We hebben ze laten lachen. Nu lach ik.

José Goense