Zomaar een dagje uit het leven van Watcher Boaz

Het eerste jaar van een hondenleven is het groot feest: een nieuw huis, een nieuwe baas, veel soortgenoten die je voor het eerst ontmoet, de eerste sneeuw, de eerste rit in een auto en ga zo maar door. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er zo’n eerste jaar veel verhalen op de Oldertjes site verschijnen van onze schnauzer avonturen. Maar als we ouder worden wordt alle gewoon, want alles wat er gebeurt hebben we al eerder meegemaakt en onze bazen klimmen dan niet meer in de pen. Je zou denken dat Tjeu en Jeanne dat inmiddels wel zouden weten, maar niks is minder waar, want ze zeuren me met regelmaat om de kop: “wanneer krijgen we nou weer een verhaal van Watcher Boaz?” 
Nou daar gaat ie dan, het vaste ritueel van iedere dag. Zo rond een uur of zeven komt de baas zijn bed uit en sta ik hem op te wachten achter de kamerdeur, flink kwispelen met mijn staart, want dat maakt de baas blij. Vervolgens gaat hij de keuken in om een boterhammetje te maken en om goed wakker te worden wordt er een pot koffie gezet. Ik krijg dan steevast een plakje kaas. Na dit ritueel gaan we samen op stap. Het is dan nog aardig donker en ik draag dan een lichtgevende halsband. Dit vindt de baas nodig omdat we eerst over een dijk lopen waar ook fietsers rijden. Het zou trouwens heel handig zijn als al die fietsers ook een lampje voerden. Zo halverwege de dijk komen we dan iedere morgen een fietser tegen die zijn Tervuerense herder Camiel uitlaat. Als Camiel mij ziet begint hij hard te rennen en hard te blaffen. Steevast begint zijn baas dan hard te roepen dat hij rustig aan moet doen, dus die twee zitten elkaar aardig op te fokken. En dan komen we op het grote veld bij het meer. Soms komen we daar als eerste aan, maar vaker gebeurt het dat Pip, een Kooiker, daar al met zijn baas aanwezig is. Pip is ook een reu en eerlijk gezegd heb ik niks met hem … en hij niet met mij, maar onze bazen kletsen heel wat af. Niet zo raar overigens want zijn baas is een vrouw en mijn baas een man. Dan verschijnt er een klein autootje met daarin mevrouw Moos met een Beagle, om het makkelijk te maken, die heet ook Pip. Vervolgens verschijnt Wilma op het veld met haar twee Tibetaanse terriers; reu Sep waar ik verder ook niks mee heb en een teefje, je raad het al, met de naam Pip. En met deze Pip zie ik het wel zitten. Sprintjes trekken op het grote veld en nou en dan komt die vervelende Sep er even bij omdat hij jaloers is. Maar acht, wij zijn nog jong en Sep is al wat ouder, dus die kan ons tempo niet bijhouden. Vorige week kwam er een vreemdeling langs met een Duitse herder. Nou zijn schnauzers ook ‘van Duitse bloed’ maar bij zo’n herder … ik weet niet, raar volk. Een sluipende gang, wat gegrom en dan ineens springt die knaap op mij af waarschijnlijk hopende dat ik er vandoor zou gaan. Hoe ik het gedaan heb weet ik nog niet maar mijn baas kreeg de indruk van een heuse judo-worp. De herder buitelde drie keer over de kop, keek verdwaast naar zijn baas en samen gingen ze af. Je begrijpt dat ik het bij Pip de Tibetaanse terriër helemaal gemaakt heb.

Na een uurtje lopen we dan samen naar de parkeerplaats waar we allemaal bij de auto van mevrouw Moos een hondenbrokje krijgen. Zo’n klein brokje stelt niet veel voor, maar ach, ook wij honden houden van vaste rituelen. Als we dan zo tegen negen uur weer thuis komen krijg ik mijn bak met brokken en een bak vers water. De baas krijgt dan een bak verse koffie die zijn vrouw inmiddels heeft gezet en ik ga dan even onder zeil, om te dromen over Pip, jullie weten wel, de Tibetaanse terriër.

Groetjes van Watcher Boaz (inmiddels viereneenhalf jaar)

   

Hallo ik ben Binky

Hier eens even een berichtje van mij uit Dronten. Ik ben Binky en ondertussen alweer een halfjaar oud. Ik ben nu al groter en zwaarder als mijn voorganger hier in huis, ik lijk wel op hem, maar van karakter toch echt niet. Ik zie er ook beter uit, al zeg ik het zelf. Ik heb een prachtige vacht en mijn vrouwtje borstelt het ook en knipt overmatige haargroei weg. Dat doet niet zeer en ik zie er daarom goed uit! Maar ik vind het natuurlijk leuker om lekker te kauwen op allerlei zaken, wat niet altijd mag. Maar een kauwkluif mag wel, de voordeurmat niet. Het is wel erg moeilijk omdat allemaal te moeten onthouden, wat wel en niet mag. Toen ik hier thuis kwam, kluifde ik overal op, tot wanhoop van mijn baasjes. Ze hebben serieus overwogen om mij terug te brengen of door een psycholoog te laten testen! Nou ik ben heel normaal hoor, maar ze hadden nog nooit een pup van 8 weken meegemaakt. Ondertussen kunnen we goed met elkaar overweg en weten we een beetje wat we aan elkaar hebben. Ik mag zo nu en dan ook mee naar een verpleeghuis, waar ik dan de hele dag mensen ontmoet, die mij allemaal aaien, knuffelen en met mij ravotten. ‘S avonds ben ik dan helemaal bekaf. Moe word je ook van een wandeling langs de zee of het strand hier in Dronten. Ik ben reuze enthousiast en vooral als ik andere honden tegenkom. Het schijnt dat ik ze afschrik, dus ik word nu kort gehouden, minder leuk natuurlijk, maar ja misschien wel beter. Ik verheug me erop om straks weer met de camper op pad te gaan, dan zijn mijn baasjes de hele dag bij mij en gaan we lekker veel wandelen.

Nou dat was het wel zo’n beetje voor nu, ik laat nog wel eens wat van mij horen.

Pootje van Binky

Baya Indy

Hier weer eens een berichtje uit Leusden.

Ruim vierenhalve maand is ze nu, onze kleine grijze opstandeling😁en ze leert elke dag. Het bijterig beperkt zich nu tot het einde van de dag als ze moe begint te worden van alle indrukken van die dag. Ze gaat dan zonder problemen lekker in haar mand in de bench slapen. Overdag kan ze al aardig haar eigen rust pakken nu. Ze slaapt overal, onder de tafel, tegen de bank of gewoon midden op de vloer😁 De puppycursus is ook gestart, daar is ze enthousiast en druk maar de commando’s volgt ze direct op. Ze wil graag leren maar het pubertje in haar zit ook nog in de weg. ‘s Avonds loopt ze rustig boven haar bench in en gaat meteen slapen. Ondanks dat ze er gewoon uit kan, blijft ze de hele nacht in haar holletje liggen. Zelfs in de ochtend als wij al rondlopen, gaat ze, na een uitgebreide ochtendknuffel, weer lekker terug in de bench. Vorige week dinsdag zijn we onverwacht even met haar naar de dierenarts geweest. Ze had s’middags gespuugd, was om zes uur nog echt niet in orde en het water liep uit haar bekje. De arts zei dat dit een teken was van misselijkheid en dat ze waarschijnlijk iets verkeerds van straat gegeten had. Na de injectie tegen misselijkheid ging het snel beter met haar en de volgende dag liep ze weer blij rond. We merken aan alles dat ze echt een ontzettend lieve hond is, nu nog even door de puberteit heen😂 De site bekijken wij nog elke week. Ik heb gezien dat mijn grote favoriet Zorro goed gescoord heeft. Geweldig hoor. Tot de volgende keer.

Liefs uit Leusden en een 🐾van Indy

>

Heerlijk luieren bij de haard

Samen.

Refka v.d.Oldert

Per is weer thuis. En daar ben ik heel blij om. Oké het is geen hond maar een poes. Van een ander geslacht. Maar wat maakt dat uit, ze hoort bij ons.Ze is bij ons geboren uit een zwerf katje. Een zielig mager ding dat rond oktober bij ons onder de heg zat. Dag na dag en het werd steeds kouder. Steeds roepend ik hoef geen kat, kwam er een kartonnen doos en een badlaken. Dat werd weggezet in de oude schuur die we toen nog hadden. Een bakje brokjes. Ik ging ‘s avonds toch maar met melk naar buiten. En toen kwam ze binnen. En is niet meer weggegaan. Het was toen half november. Eind april was ze dik. Niet gewend aan een poes of kater ging me toch een licht op. Katje was zwanger. Het waren er drie. ‘S morgens plat op mijn buik, in mijn badjas, in de regen heb ik ze tussen de steigerpalen uitgevist die er toen nog lagen voor de oude schuur. Ik wist niet wat ik er mee moest. Ze waren helemaal koud en onder de modder. Een wasmand met gaatjes, je kon hem uitklappen, met een badlaken klaar gezet. Een voor een onder het lauw water afgespoeld. In de mand gelegd. Moeder poes was tevreden. Ik zat onder de blubber en had kou.
Eerst douchen. Nadat ik gedoucht had, had Katje een klein ding uit de mand gemikt. Dood. Toen waren er nog twee. Het werden Per/ongeluk, omdat ze perongeluk bij ons geboren waren en mei de 15e. Ze waren op 15 mei geboren. Per was de eerste die ik opgevist had. Mei is naar een goede vriendin gegaan. Maar pas met 18 weken. We hebben van ze genoten. En we hadden Rimmel nog, onze oude Jack Russell. Rimmel hielp Katje met het verzorgen van de jonge. Drie katten en een hond. Het ging prima. Mei ging weg en we besloten om Per te houden. Katje is vijf maanden later aangereden en gestorven. Rimmel is twee jaar later gestorven, ze was oud. Het ging niet meer. Omdat ik pas thuis was uit het ziekenhuis, was het verstandig om even te wachten voordat we weer aan een pup begonnen.  Ondertussen hadden we wel een mooi nieuw tuinhuis. Dat mocht je geen schuur noemen. Jan zelf gemaakt.Ook de deur compleet met mooie profielen. Ik was blij meer deze ruimte, we wonen klein. We hadden alleen Per nog. Wat miste ik de gezelligheid van een hond! Op een middag een week of 6 later keken wij elkaar aan boven een mok koffie. En Jan loste de verlossende woorden. ‘We doen het, we nemen weer een hond!’‘Wat wil je?’ ‘Een Schnauzer!’ Ik hoefde er niet eens over na te denken. Ik was er al zo lang stuk van. En Réfa kwam! Toen we met onze prachtige pup van kennel van de Oldert uit Milheeze thuis kwamen, stond Per voor het hekje achter. Dat doet ze altijd als ze de auto hoort. Maar deze keer was het anders. Ze kan niet praten, maar haar groene ogen zeiden mij genoeg. Gewend om nu alleen te zijn accepteerde zij geen indringer. Een vies harig geval hadden we vast. Stond op vier poten. Kon nog lopen ook. Kwam achter haar aan. Ze pikte het niet! Weg was Per. Vier dagen. En we misten haar. Ze hoorde ook bij ons. We hadden de tuindeur open gezet voor het geval dat…Het was eind juni en stralend weer. De vijfde dag liet ze zich voor het eerst zien. We hielden Réfa even binnen. We hadden haar bakje met eten in het tuinhuis gezet misschien kwam Per toch eten. Na acht dagen was haar etensbakje leeg. Een slag gewonnen. Jan had een soort tentje gekocht om in te slapen en dat op een dik stuk tempex gezet. Ze moest eens kou krijgen. Ze kwam eten. Ze bleef niet slapen. Was Réfa buiten, was er geen Per. Tot vorige zomer ze toch kwam kijken. Het andere harige geval op vier poten viel toch wel mee. Réfa vond het prachtig en liep altijd naar haar toe. Weg was Per.Toch deden we niks en lieten het gebeuren. Jan had ondertussen het idee, als ik nou eens een rond gat onderin de deur van het tuinhuis maak…Misschien komt ze dan wel slapen. Een kattenluik was geen optie. Ondanks dat Per bij ons geboren is, is ze heel erg schuw. Prachtig rond gat in de nieuwe deur. Eind september zagen we dat ze er voor het eerst in had geslapen. Réfa stond ondertussen regelmatig met haar kop door het gat van de deur.

Van binnen komen was geen sprake. We speelden met Réfa in de tuin. Per kwam kijken. Vorige zomer laat in augustus in de middag keek ik naar buiten en wist niet wat ik zag. Ze lagen samen achter in de tuin, in het gras te zonnen. Ik kon wel huilen. Ik kreeg de hoop dat het goed zou komen. Toch is dat aan Réfa te danken. Ze had geduld met Per. Per ging Réfa steeds meer accepteren. Réfa stak alleen haar kop in het gat van het tuinhuis als ze stond te eten. Ze blafte nooit. Krabbelde of sprong niet tegen de deur. En Per kwam steeds vaker. Toen op een avond, begin september en nog lekker weer hoorde ik ttss ttss een pootje van Per tegen onze tuindeur. Ze kwam Réfa halen.Ik deed de deur open. Per kwam binnen. Loerde rond. Alles nog hetzelfde. Vertrouwd. Per is weer thuis. Slaapt thuis in een nieuw mandje onder de kachel Het duurde twee en een half jaar. Maar ze zijn weer samen. We zijn weer compleet. Acceptatie van elkaar, al duurt het even…Het worden leuke feestdagen!


Voor iedereen fijne feestdagen.
Een heel gezond en liefdevol 2020.
José Goense

Met Zorro naar de schnauzerclubmatch

6 oktober met Zorro naar de clubmatch in Wijchen geweest. Het was een lange dag, maar het was het waard. Bij aankomst vond Zorro het allemaal heel leuk, veel hondjes en mensen, op beiden is hij gek. Gekeken in welke ring wij mochten showen en daar aangekomen troffen we gelijk Tjeu en Jeanne die ook kwamen showen met moeder Xandera en zus Zendaya. Toen we uiteindelijk aan de beurt waren was waren we (ik in ieder geval) best zenuwachtig, was toch de eerste echte show die we liepen. Toen Zorro vier maand oud was hadden we in Zwolle gelopen, maar dat was niet te vergelijken, zoals op het juryrapport ook stond, 4 maanden oude baby, ziet er goed uit.Nu is Zorro al een behoorlijk volwassen hond aan het worden en moest hij toch echt wel wat laten zien! Daarvoor hebben we ook al veel geoefend, ringtrainingen gevolgd enz. Eindelijke mochten we de ring in, de jeugdklasse. En Zorro deed het geweldig, wat ook werd beloond met een 1 Uitmuntend! Ook Xandera en Zedaya haalden een 1 Uitmuntend! Dit was voor iedereen een mooie dag. Dit maakte het lange wachten toch wel een beetje goed. En zo’n uitslag smaakt naar meer, dus maar eens kijken welke show de volgende wordt. Na een lange en vermoeiende dag gingen we weer huiswaarts met een mooi juryrapport.

Zorro in de ring