Met Zorro naar de schnauzerclubmatch

6 oktober met Zorro naar de clubmatch in Wijchen geweest. Het was een lange dag, maar het was het waard. Bij aankomst vond Zorro het allemaal heel leuk, veel hondjes en mensen, op beiden is hij gek. Gekeken in welke ring wij mochten showen en daar aangekomen troffen we gelijk Tjeu en Jeanne die ook kwamen showen met moeder Xandera en zus Zendaya. Toen we uiteindelijk aan de beurt waren was waren we (ik in ieder geval) best zenuwachtig, was toch de eerste echte show die we liepen. Toen Zorro vier maand oud was hadden we in Zwolle gelopen, maar dat was niet te vergelijken, zoals op het juryrapport ook stond, 4 maanden oude baby, ziet er goed uit.Nu is Zorro al een behoorlijk volwassen hond aan het worden en moest hij toch echt wel wat laten zien! Daarvoor hebben we ook al veel geoefend, ringtrainingen gevolgd enz. Eindelijke mochten we de ring in, de jeugdklasse. En Zorro deed het geweldig, wat ook werd beloond met een 1 Uitmuntend! Ook Xandera en Zedaya haalden een 1 Uitmuntend! Dit was voor iedereen een mooie dag. Dit maakte het lange wachten toch wel een beetje goed. En zo’n uitslag smaakt naar meer, dus maar eens kijken welke show de volgende wordt. Na een lange en vermoeiende dag gingen we weer huiswaarts met een mooi juryrapport.

Zorro in de ring

Xsara Wietske Réfa van de Oldert

Bij ons voor het huis is een weg. Dan een strook groen. Fietspad. Even oversteken en ik ben in het bos. Dat heeft voordelen zo’n grote voortuin. Het nadeel is, honden mogen niet los. Op het fietspad bij ons voor rijden ze vaak zo hard, ze rijden je zo van de sokken. Hilarisch was het toen ik net uit het bos kwam en stond te wachten op de groenstrook.Er liepen twee wandelaars, een man en een vrouw, toen een wielrenner voorbij reeste. De man schrok en riep’ kun je niet bellen!’ De wielrenner draaide zich in zijn vaart om en brulde terug ‘ ik heb je nummer nie…!’De mascara hing onder aan mijn kin van het lachen. En ja, ik had Réfa uitgelaten. En ja, ik had haar los laten lopen. Ik neem mijn verantwoording. Dat kan nu omdat ze ontzettend goed luistert. In het bos is een speciaal mountainbike pad. Er is een speciaal ruiterpad.Een rustgebied voor het wild. Maar helemaal niks om je hond eens lekker te laten rennen en snuffelen. Nu kleur ik meestal binnen de lijntjes. Toch in dit geval niet. Réfa is nooit ver bij mij vandaan. Mijn hondenfluit heb ik bij en farmfoodtrainers. Daar danst ze de samba voor als ze dat zou kunnen. De fluit gebruik ik nooit meer, niet nodig. Natuurlijk ik houd haar in de gaten. Maar zij mij ook en dat gaat prima!  Toch was ik bijna de pisang. De boswachter kende ik wel. En hij mij en Reef. Ik had al eens met hem staan praten toen Réfa nog heel jong was. Dit was een BOA. Een hulpboswachter met veel poeha. Hij remde piepend achter mij op het zandpad. Draaide zijn raam naar beneden. Of ik wel wist dat honden niet los mochten. Ik liet hem de lange lijn zien die ik altijd bij heb. Vanuit zijn hoge jeep keek hij mij vorsend aan. Van wat ik ook zei, kwam niks binnen. Aanlijnen! Zo niet negentig euro. Réfa liep braaf met mij mee en met de dampen in kwam ik thuis. Jan moest lachen en zei ‘waarom ga je niet naar de leidingstraat, daar mogen honden los.’  ‘Waarom jij niet?’ ik niet, lopen veertig van die mafkezen die daar allemaal hun hond uitlaten’. Ben je er dan al eens geweest?’ ‘Nee en dat doe ik niet ook.’ ‘Hoe weet jij dat dan?’ ‘Ik kom er toch langs rijden!’ De leidingstraat is een stuk verder bij ons op de Huijbergsebaan. Langs de weg zijn twee grote stukken open veld. Je hebt er wel de ruimte. Negentig euro is toch veel geld. Ik besloot de gok te wagen. Samen met Reef op pad. Na twintig minuten waren we op de plaats van bestemming. Toch wat anders dan gewoon oversteken. We liepen het smalle pad in en ik liet haar los. Ik kon ver kijken, het is een open stuk. Na een paar minuten kwam ik twee vrouwen tegen.  Ze waren druk in gesprek. Passeerde mij, maar zagen me niet. Ik zag ook geen honden. Gek. Ik liep nog een stuk verder, maar niet op mijn gemak, toen ik hard hoorde vloeken.

Een donkere mannen stem. Een stuk verder op het pad stond een man. Ik keek wat verder en zag een grote zwarte hond met een grote tak stoeien.  VERDOMME VERDOMME!!! KOM HIER!!! Nou écht niet.Hij kwam mijn kant uit en gegaarde naar mij dat ik moest komen. Réfa was naar de hond gelopen en dat ging goed. Ze waren aan het spelen. WAT MAAK JIJ ME NOU MET DIE ROT HOND VAN JE!!! Verbaast stond ik stil. ‘Wat bedoel je?’ IK PROBEER DIE VAN MIJ TE ROEPEN EN JIJ LAAT JE HOND LOS! ‘Heet hij Verdomme dan?’ ‘Hoezo trut wil je leuk doen?’ ‘Hier mag ik mijn hond los laten, dat die van jou niet luistert is mijn schuld niet.’ ‘Ik moet gaan werken mafkees, jij niet zeker, lekker thuis de hele dag hé.’ Ik stond ondertussen te trillen. ‘Ik wil je wel proberen te helpen.’ ‘Oh ja,hoe denk je dat te doen???’ ‘Ik roep mijn hond en dan komt die van jou wel mee.’ ‘Zo, denk je dat?’ ‘Valt te proberen.’ Mijn rode jack zie je van ver. Réfa kent het precies. Vooral als mijn linkerarm omhoog gaat. En dat deed ik. ‘Réfa!’Als een speer kwam ze naar me toe en bracht haar nieuwe vriend mee. Verbaast keek de man mij aan. En keek toen naar beneden. Ik gaf de honden hun beloning. Het trillen was opgehouden bij mij. Hij lijnde zijn hond aan. Ging recht staan.  Keek mij nog steeds niet aan. Hij greep naar de achterkant van zijn spijkerbroek. Pakte zijn portemonnee. Een briefje van vijf euro. Hij stak het mij toe, verbaast pakte ik het aan. Getver het was nog warm. En gaf het hem gelijk terug. ‘Hoeft niet hoor, koop maar iets lekkers voor Verdomme.’ ‘En wat meer tijd en moeite, je ziet het het werkt.’ ‘Sorry, echt sorry.’‘Dag.’ Zei ik. Réf had ik aangelijnd. We liepen terug naar huis. Toen Jan thuis kwam vroeg ik hem om te zorgen of er altijd negentig euro in huis kon zijn. ‘Hoezo?’ Ik keek hem aan.

José Goense

Met Zorro gaat het heel goed, bijna 10 maanden is hij  alweer. Hij heeft inmiddels zijn puber certificaat gehaald. Dus op papier luistert hij.😂😂 Maar in het echt ook wel hoor, alleen de puberfratsen beginnen nu te komen.We gaan nu verder met Agility. Hij vind het helemaal geweldig en snapt heel goed wat er van hem verwacht wordt. Nu ik nog, best moeilijk hoor, de goede commando’s geven en zelf op de goede plek staan en dan ook nog de goede beweging erbij maken. Maar we denken maar zo: oefening baart kunst. Zolang Zorro het maar leuk vind. Hopelijk ziet hij al zijn broertjes en zusjes op 28 september op de Oldertjes dag.
Tot dan, pootje van Zorro🐾

Hallo allemaal, ik ben (Baya) Indy.

Sinds een week woon ik bij mijn nieuwe familie in Leusden. De eerste dag was erg wennen aan al het nieuwe en de vreemde geluiden om me heen maar al de tweede dag vond ik het in huis niet meer eng. Ik ga nu graag op onderzoek uit. Helaas snappen mijn baasjes me nog niet zo goed. Ze begrijpen niet dat ik de gordijnen en de tafelpoten heel leuk speelgoed vind, ze halen me steeds weg, elke keer weer maar ik blijf volhouden want uiteindelijk zullen ze wel opgeven.
Buiten vind ik veel dingen nog wel spannend en heb niet altijd zin om mee te lopen. Ik doe wel keurig al mijn plasjes en hoopjes buiten want ik was er snel achter dat dat iedere keer lekkere kluifjes oplevert.
Afgelopen vrijdag zijn we naar de dierenarts geweest. Hij vond mij een lieve gezonde hond. Kennelijk deed ik ook iets goed want hij zei steeds dat ik “braaaaf” was.
Ik ben al een paar keer op visite geweest waarbij iedereen met mij wil spelen. Na een kwartiertje vind ik het genoeg en laat me dan zonder problemen in mijn eigen bench leggen om lekker te slapen.
Het was een prima eerste weekje waarin we al aardig aan elkaar gewend zijn.
Ik hoop dat het net zo goed gaat met mijn broer en zusjes.
Een poot(je) van Indy 🐾

Baya Indy

Belefenissen vanRefa van de Oldert

Eigen plekje

Het is fijn om een eigen plekje te hebben. Binnen of buiten, maakt niet uit. Dat geldt voor mensen, maar ook voor dieren daar ben ik van overtuigd. Nog steeds met passie volg ik de gedragingen van Réfa. 4 mei is ze twee jaar geworden. Volwassen, maar…Ik leer van haar. Het kan een rommeltje zijn in mijn hoofd. Dit nog doen. Dat nog doen. En het liefst alles tegelijk. Gaat niet. Geprobeerd. Honderd keer. En zelfs een ezel stoot zich niet twee keer…Ik wel. Maar ik leer van Réfa. Focussen. Zij kan dat. Met één ding bezig zijn. Aan één ding denken. Want heus, maak me niks wijs, honden kunnen denken. Réfa droomt. Réfa loopt de marathon als ze soms ligt te dromen. Oké klok kijken kan ze niet. Maar ze weet precies hoe laat het tijd is om te eten. Geen vijf minuten later. Ze blijft gebiologeerd staan kijken als ik haar eten klaar maak. Niks ergens anders aan denken. Eten! Ze is met één ding tegelijk bezig. Knap, dus daar leer ik van. En nog meer. Als Jan thuis komt zit hij meestal op de bank. Als ik daar toevallig zit sta ik op en ga op een andere stoel zitten. Als Reef daar toevallig ligt, uh uh die blijft gewoon liggen. En weet je wat het ergste is? Ze komt er mee weg. Jan gaat ergens anders zitten.En zegt nog: ‘lig je lekker schatje?’En dat is dan echt niet voor mij bestemd! Zo zijn er nog veel dingen die me verbazen. Altijd rond dezelfde tijd komt Per de poes Réfa halen om buiten te spelen. Alleen niet als het regent. Dan zie je haar niet. Natuurlijk roept Per Réfa niet. Maar ze komt buiten voor de tuindeuren staan. Ttsss ttttsss met een pootje tegen het glas. Vaak hoeft dat niet eens. Fijloos heeft Reef het in de gaten. Moe van het spelen hebben ze hun eigen plekje om lekker te liggen. Achter in de tuin in een stukje waar nog geen onkruid is geplukt. Meestal naast elkaar. Ik was niet snel genoeg met mijn fototoestel. S’nachts sliep Réfa altijd in haar bench. Totdat Jan en ik het niet meer nodig vonden. Bench in de bijkeuken. Deurtje nog dicht ook. Weg ermee. Maar dat gaat niet zo maar. Langzaam wennen. Het was tenslotte haar plek. Ze had er geen hekel aan. Deze gedachte kwam weer van mensen af. De eerste nachten had ze er geen erg in dat het deurtje open stond. Jan had ondertussen een nieuwe mand gekocht. Een hippe. Met tijgerprint als ligkussen. Ik vond het niet om aan te zien. Daarna kreeg ik de slappe lach. Réfa deelde mijn mening. Ze ging er niet eens in zitten.Slijmen en snoepjes. Niks. Een knaagstok. Dat zou wat langer duren. Niks. Ze had wel doorgekregen dat het deurtje open stond. Eigen schuld dikke bult. Natuurlijk ging ze staan piepen. Uit bed, nieuwe bed laten zien. Niks. Terug naar haar bench. seurtje dicht. Terug naar bed. 5 dagen. Toen kon het deurtje open blijven staan. Na een week zagen wij haar s’middags zitten op haar kussen in de nieuwe mand. Hij lijkt kleiner, maar is net zo groot als de vorige. Zeer zorgvuldig opgemeten. Toen ze zag dat we naar haar keken…Ze ging plat op haar kont in haar mand met tijgerprint zitten. Ik heb nog nooit een hond zo dom in haar mand zien zitten. Deze keer was ik er wel op tijd bij met mijn fototoestel. Ondertussen slaapt ze s’ nachts prima op haar nieuwe kussen.Ze vind het prima!Het is haar eigen plek.

José