Réfa en laat ze maar lachen!

Zo diep gelukkig dat ik me voelde toen Jan zei ‘we doen het.’ Wat betekende dat we weer een pup zouden nemen. En dan eindelijk een Schnauzer!  Natuurlijk vertelde ik het aan iedereen die het maar horen wilde. En degene die het geen hol interesseerde kwamen het ook te weten.  En dan komen de commentaren. De één was blij voor mij.Anderen vonden het nogal wat. ‘Waar begin je nog aan.’ ‘ Kun je weer weken stront en plas lopen ruimen.’EEN SCHNAUZER, NIET DOEN, luisteren niet.’Een Schnauzer luistert maar naar één baas hoor! Ze zei het niet één keer, maar ze bleef het zeggen totdat ik er genoeg van had. Ze was de vrouw van mijn eerste werkgever en een echte vriendin.Samen met haar man gaan wij al 52 jaar met elkaar om. Dat is niet niks. En zij hadden tenslotte Knatch gehad. Jawel een Schnauzer.  Toen was ik er al verliefd op geworden. Door omstandigheden was het er nooit eerder van gekomen. Ik liet me zeker niet tegen houden van al het commentaar. En bleef op mijn roze wolk zitten. Zeker toen ik wist dat wij één week later naar pups mochten komen kijken, bij de fam. Van Ansem. Kennel van de Oldert. De pups waren toen tien dagen oud.En prachtige stevige pups! We kregen beschuit met muisjes en wat ik nog nooit heb durven zeggen doe ik nu. Ik heb valse kiezen en echt vals want als het even kan wipt het frame omhoog om er iets onder te laten schieten. Krijg het er dan maar onderuit zonder het uit te doen of een gek gezicht te trekken, gaat niet.Het overkwam mij gisteravond toen ik aardbeien zat te eten.Korreltje eronder. Ik moest lachen en zo zweefde mijn gedachten terug.De beschuit met muisjes. Natuurlijk schoot er iets onder mijn ‘valse’ kiezen. Ik heb de beschuit helemaal opgegeten. En heb nog nooit zo’n grote blaar in mijn mond gehad.  Na dik acht weken konden wij Réfa gaan halen. Zo blij als een kind.Toen ze voor het eerst zonder dat ik dat gezegd had ging zitten. Had ik het niet meer. De mascara rolde over mijn wangen. Plat op dat kleine kontje en de pootjes omhoog. Toen kon het al helemaal niet meer stuk! Door de goede zorgen van de fam. Van Ansem was Réfa al goed gesocialiseerd.Haar behoefte deed ze al op een krant. Thuis hadden Jan en ik afgesproken: niet bedelen, niet op de bank en niet op bed. Na twee dagen was Reef helemaal zuiver. Geen drol of plas meer gevonden. Maar ik heb het geweten. 10 tot 15 keer droeg ik haar naar buiten, steeds in hetzelfde stuk van de tuin. Riep drie keer hoera en goed zo en braaaaaaf!!! Als ze wat had gedaan. Mijn achterbuurvrouw en vriendin Anja samen met haar man hadden de grootste lol als ze mij zo bezig hoorde. Laat ze maar lachen. Het springen. Niet iedereen vind dat prettig. Dus riep is steeds als er bezoek kwam: ‘laag,laaaaag, laag.’ Even begroeten mocht en nog steeds. Ze hoort bij het gezin. Iedereen lachte mij uit. ‘Ja hoor, laag.’ Laat ze maar lachen. Bij het oversteken gaf ik haar twee commando’s zo klein als ze was. Stop. Zit. Ik legde mijn hand onder haar kontje en drukte zacht op haar borst. Ging vanzelf. Maar ze moesten wel lachen. Na de weg overgestoken te zijn komt er een fietspad. ‘Stop. Zit. Fietsers, goed kijken, oké! Ik ben wat uitgelachen met mijn ritueel. Maar ik ben vol blijven houden. Laat ze maar lachen. 
Réfa is 4 mei 3 jaar geworden. En ja, ze bedelt en ze krijgt. Alleen van Jan. Per de poes aan één kant van zijn sok en Reef aan de andere kant. En ja, ze mag op de bank. En ja, ze ligt ook op bed. Ik lach er om en vind het prima. Maar om mij wordt niet meer gelachen. Want als we gaan oversteken gaat ze al zitten. Bij het fietspad voordat we het bos ingaan gaat ze zitten.  Komt er ineens een mountainbiker uit het pad, zit ze  al. Vorige week draaide er één zich om. ‘Nog nooit meegemaakt, dankjewel.’ En hij fietste met hele kuiten en geen gescheurde broek verder. Jan was al eens verbaasd thuis gekomen. ‘Ze gaat uit zichzelf zitten!’ Goed hé! Ik heb ze laten lachen. Gisteren in het bos draaide een fietser zich om en riep heel hard: ‘ik wil er ook zo één!’ En ik riep terug: ‘gaat niet is er maar één van!’ Maar het leukste vond ik toen mijn ‘oude’ baas met zijn vrouw, inmiddels Jos en Gaby bij ons waren.  Och José, wat een leuke hond!’ ‘Wat luistert ze goed.’ ‘Ja Jos even begroeten mag, ze hoort bij het gezin, maar dan klaar.’   ‘Niet iedereen vindt het even prettig als ze zo tegen je opspringen. Réfa was rustig in haar mand gaan liggen. Jos draaide zich om en riep haar. ‘Kom nog eens lieverd!’ ‘Nee Jos.’ ‘Hoezo nee, dat mag toch wel?’ ‘Liever niet, ze heeft jullie begroet en Gabby vindt het niet prettig.’ ‘En weet je, dan moet ik Réfa gaan corrigeren terwijl ze dat niet verdiend. Ze doet het goed.’ Verwonderd keek Jos mij aan. ‘Ja, je hebt gelijk.’ Weet je het is een Schnauzer met het karakter van een New Foundlander.’ Nee Jos, het is een echte Schnauzer met een echt Schnauzer karakter, alleen de mensen moeten dat leren snappen. Gabby lachte ‘Nou jij weer Jos!’Reef keek me met voldoening in haar ogen aan. We hebben ze laten lachen. Nu lach ik.

José Goense

De eerste belevenissen van Caitie

Hallo Tjeu, hallo Jeanne, dag mama Xandera, broertjes en zusjes,

Inmiddels is het al weer een week geleden dat ik ben verhuisd. Daarom een update over hoe het met mij gaat. De verhuisreis ging prima. Het eerste kwartier moest ik een kartonnen houder versnipperen. Die lag daar maar en paste zo beter in de papierbak. Daarna heb ik anderhalf uur geslapen. Pas toen we er bijna waren werd ik wakker. Ik heb braaf gewacht en in de tuin een grote plas gedaan. De eerste dagen hier, wat zal ik er van zeggen: erg vermoeiend …  van de bank gesprongen, van het talud afgerold, onder het vlonder doorgekropen, van het terras gekukeld, 1.20 mtr ! maar de hortensia’s zorgden voor een goede landing. En zodra ze niet opletten loop ik de tuintreden op en af (veel sneller dan via de tuin). Ik werd er wel erg druk van (zeiden ze) en kon slecht slapen. Dat gaat nu veel beter, ik heb m’n grote teddybeervriend bij me in de bench. Daar kan ik heerlijk op slapen en als ik die eens te hard bijt moppert hij nooit (het vrouwtje wel hoor). Vandaag voor het eerst weer in de auto geweest en op de straat. We gingen naar de dierenarts, voor de 9 weken enting en ze deden kennelhoestdruppels in m’n neus. De dokter vond dat ik er prima uitzag. Dat kon ik van haar niet zeggen: gekke handschoenen en een rare lap voor haar gezicht. Gelukkig smaakten de koekjes er wel. Het vrouwtje heb ik al aardig opgevoed, als ze in keuken bezig is, ga ik de mand zitten en dan geeft ze een snoepje. En als ze thuiswerkt help ik haar met papieren uitzoeken. Ze ziet ook wanneer ik naar buiten moet. Op een enkele vergissing van haar na doe ik alles netjes in de tuin. Tot zo ver mijn nieuws, hopelijk tot een volgende keer.

Een poot van Caitie.

 

BayaIndy

Met Indy gaat alles zoals verwacht. Met haar 8 maanden is ze fijn aan het puberen.
Alle commando’s lapt ze aan haar laars. In het bos is er niets leuker dan doen alsof je netjes “voor” komt en dan keihard door te rennen de andere kant op.
Het bos is sowieso een Eldorado voor deze smeerpoets .
Was haar voorgangster een Schnauzerdame die het liefst met een grote boog om plassen heen liep, deze niet hoor. De plas kan niet diep en modderig genoeg zijn en dan natuurlijk vol er doorheen rollebollen met de andere honden.
Na een uur is ze onherkenbaar, een moddervarken!
Andere honden blijven geweldig voor haar, ze is heel sociaal en vindt iedere hond
leuk om mee te spelen. Ze vindt het maar raar dat de oudere beestjes niet gediend zijn van haar onstuimige speelstijl en blijft proberen ze uit te lokken tot spelen door steeds vlak voor ze langs te scheren. Pas na een keer of vijf geeft ze op.
Gelukkig wordt het angstige, dat ook bij deze periode hoort, nu alweer wat minder.
In huis is ze al voor het merendeel een lieve, stabiele hond die het wel heerlijk vindt om alle aandacht te krijgen.
Nieuwsgierig is ze ook, overal wil ze bij zijn en volgt ons door het hele huis. Als de baas
in de tuin een klusje doet waar je niet bij kan zijn, moet je natuurlijk wel voor het raam alles op de voet volgen. Dat is dan voor ons weer een foto waard.
Als alles goed gaat, wordt ze komende vrijdag voor het eerst geplukt. Vooraf nog even
kijken of de haren wel goed los zitten en dan moet ze eraan geloven.
Wij zijn benieuwd hoe het met haar zussen gaat en vonden het bericht van Binky heel leuk om te lezen.
Zodra er wat te melden is, laten we weer van ons horen.
Voor nu hartelijke groetjes van ons en een 🐾 van Indy

Even een berichtje Met grappige feiten over Katja.

Nog altijd verbaas ik me erover, hoeveel en hoe snel  een hond, zelfs op latere leeftijd leert.  Katja weet zooooo veel!  Het is genieten te zien en ontdekken, hoe de hersentjes van een hond ( ongetwijfeld gebeurt dat ook met andere dieren) zich steeds verder ontwikkelen.Enige weken geleden hebben  Wim en ik voor  Wim 2 lange broeken gekocht.  Die waren te lang, dus korter maken.  Staat Wim eerst met de ene broek, later met de 2e broek in de kamer;  ik met  de speldendoos zittend op de grond, om de juiste lengte af te spelden.  En wie staat naast mij te kijken?  Juist!  Katja. Heel nieuwsgierig naar wat ik zit te doen. Het  onthardingszout-reservoir (  wat een wóórd )  van de vaatwasser  moest gevuld worden. Ik met mijn hoofd in de vaatwasser ( Die werkte toen niet, hoor) met de trechter en het pak onthardingszout bezig  en:….  Katja op de eerste rang. heel nieuwsgierig:  Wat doe jij daar? Ook heel grappig:  ’s avonds om 6 uur krijgt Katja eten.  Wij hebben diverse klokken, die om die tijd  6X slaan en een koekoeksklok, die vanzelfsprekend een onderscheidend geluid geeft.  Als Katja één bepaalde klok 6X hoort slaan, staat ze al  heel gespannen te luisteren en dan……….ja hoor:  6X koekoek:  het signaal, dat ze eten krijgt.  Enthousiast rent ze rondjes in de kamer en vervolgens naar de keuken in afwachting van haar brokjes. werkelijk zo vermakelijk, maar ook een teken, dat ze heel, heel intelligent is.Als we ergens zijn, waar  geen koekoeksklok is, bijvoorbeeld  als we op visite zijn, of in een hotel of een vakantiehuisje in een recreatiepark, dan roepen wij 6X “koekoek” met  hetzelfde resultaat, als na het gekoekoek van de klok thuis.  Zo leuk! Nu iets minder leuks: Vandaag moesten we met Katja naar de dierenarts;  van een grote kies linksboven was een stukje afgebroken; hoe dat  is gebeurd is een raadsel, maar ik merkte al enige dagen met  tandenpoetsen, dat ze het poetsen  bij die kies heel vervelend vond. Vorige week vrijdag ( 7 februari 2020) in haar bek gekeken en  Wim en ik ontdekten, dat aan de  buitenkant een stukje kies los zat en  nog in het tandvlees vast zat. Opgebeld naar de dierenartsenpraktijk;  vanochtend ( dinsdag  11 februari 2020)  Katja nuchter brengen.  Om  half 12 vanochtend belde de assistente, dat  Katja gehaald kon worden.. Toen de dierenarts het losse stukje verwijderde, zag hij, dat eronder een gat  was tot in het wortelkanaal,  Ach Katja stakkertje:  De kies moest uit haar  kaak  GEBOORD worden.  Voor 4 dagen pijnstillers  ( metacam-pillen)  meegekregen. Gelukkig, dat het gebeurd is;  ze ligt nu nog zielig in haar bed, maar de dierenartsassistente verzekerde ons, dat  Katja snel  weer  “de oude” zal zijn.  Daar vertrouwen we op.

Heel veel hartelijke groeten van Wim en Coby van Hattum-Richters     en van Katja.    

Daar is dan eindelijk weer een update over Zorro.

15 februari 2020

Wat wordt hij al groot, dik 14 maanden alweer.We gaan nog steeds naar Agility les en ringtraining en er staan alweer een aantal shows gepland. De eerste is de clubmatch in Hardenberg, daarna staat Groningen op het programma, dan Zwolle en als laatste voor de zomer gaan we naar Lingen in Duitsland.Nu nog even goed oefenen en dan maar hopen op allemaal uitmuntend.Agility les gaat ook steeds beter, maar alles ruikt zo lekker en Zorro is zo lekker snel afgeleid, maar de aanhouder wint.We zijn vorige week naar Amsterdam geweest, ik had ergens gelezen dat daar een Castingbureau bestaat voor dieren.Nu heb ik de site bekeken en daar staat helemaal geen Schnauzer op, dus Zorro heeft daar even verandering in gebracht. Voor wie nieuwsgierig is www.catvertise.nl en dan onder het kopje medium honden is hij te vinden.Dus wie weet zien jullie hem binnenkort in een reclamefolder, TVspot, film of in het theater. Allemaal maar duimen dat de reclamemakers voor een Schnauzer kiezen.Alles gaat op een diervriendelijke manier en ze worden nergens toe gedwongen dus dat gaat helemaal goed komen.De casting was al een groot feest, Zorro mocht eerst lekker rondkijken en snuffelen in de studio. Hij kreeg allemaal lekkere koekjes en mocht toen gaan staan, zitten, liggen voor de foto’s. Wat deed hij het goed! Aan het eind mochten we samen nog even op de foto. Daar bleek wel weer dat ik echt niet geschikt ben voor model.

De foto’s zijn gemaakt door Edwin de Jongh

www.edwindejongh.co